... 

قبلا خیلی رفته بودم راهپیمایی ولی انگار منی که بعد انقلاب متولد شده بودم هنوز تو هیچ کدوم از این راهپیمایی ها شعار دادنم مثه زمانی نبود که پدر و مادرم میرفتن خیابون و شعار میدادن.  

سالهایی که با صف های منظم تو همین شهر کوچیک مون سهمی داشتن تو انقلاب. 

مثه اونا هنوز وقتی از جمعیتی که میومدن خیابون با شوق حرف نمیزدم! 

همیشه همه راهپیمایی ها پرجمعیت و شاداب بود ولی انگار اونی نبود که باید باشه! 

شاید فکر میکردم خب انقلاب اسلامی به شعار دادن و حمایت من و امثال من چه احتیاجی داره! 

و شاید های دیگه...!

...

9 دی 88 من با تمام وجودم راهپیمایی انقلابی رو تجربه کردم و دیدم جمعیتی که انگار همون شور روزهایی رو دارن که باهم بر علیه طاغوت قیام کردن.همراه همه مردم ایران توی همین شهر ایلام،وبا تمام وجود فریاد زدم وگفتم و گفتیم:  

لبیک یا خامنه ای لبیک یا حسین است   

... 

احساسم قابل وصف نیست از اون روز به یاد ماندنی! 

حس میکردم من هم سهمی داشتم  توی انقلاب و دارم بازهم مثه پدر و مادرم و همه همشهری هام و همه ایران بر ضد کسانی شعار میدم که میخوان دین نباشه، ولایت فقیه نباشه !

...  

9 دی 88 برای من 22 بهمن 57 ِ احساس میکنم تو این روز انقلاب اسلامی دوباره پیروز شد و من این بار سهمی داشتم تو این پیروزی!

............................ 

انقلاب نوشت:

خدایا مارو ثابت قدم بدار و بر ایمانمان بیفزا 

 اللهم احفظ قاعدنا و سیدنا الامام خامنه ای